کنگره و انجمن ادبی *شعروادب مستانه۲*

خانه‌ام A116

خانه‌ام از سکوت لبریز است،

در دیوارهای خاموشش، حرف‌های ناگفته‌ام آرام می‌لرزند،

هر گوشه‌اش، خاطره‌ای پنهان دارد،

که از سال‌ها، هنوز زیر لایه‌های زمان، زنده‌اند،

و من در این آرامشِ سنگین، گم شده‌ام در افکار تنهایم،

با هر نفس، صدای بی‌کسی‌ام بلندتر می‌شود،

مثل باد سردی که از پنجره‌های بسته می‌گذرد،

و در این خانه خالی، فقط یادها باقی می‌مانند،

که هر یک، مثل یک قطره اشک در دل شب، خشک نمی‌شوند.

✍نادیا نیک‌زاد