زبان باد A136

به زبان باد

و لهجه‌ی پرندگان

برای جهان

شعر می گویم

آسمان

از نگاه برگ

دیدنی تر است.

و باران

با سرانگشت شاخه

ملموس تر؛

زمین

برای سرودن و

شعر تنگ شده است

باید

کوهها

در سکوت

به هم سلام می‌کنند

پنجره

مست آفتاب است.

شب ،

روز را غزل خوان

به میخانه ء نور می برد ؛

آنجا

که روشنایی

به ژرفای ریشه می رسد

و سروده هایمان به

خاک سلام می‌کند...

✍مژگان بیگلربیگی(بیگلری)