روز مبادا A122

مرا

برای روز مبادا

نگهدار

میان

دو فنجان

سرد شده

یا لابلای

صفحات خاک گرفته

کتاب هایت؛

بگذار

شبنم پنجره

از خورشید

روی برگرداند،

و

باران

نامه ای بی نام باشد

میان ما.

تو را

به اندازهء تنهایی ام

تنیده ام

از خلاء،

از سکوت،

از آن چه

هیچ گاه

نبود.

✍مژگان بیگلری