تحلیل شعر A113

" صدای پای آب" سهراب سپهری

صدای پای آب فقط یک شعر نیست

بیانیه ای آرام برای بازگشت انسان به

خویش است.

در این شعر، آب نماد آگاهی و پاکی ست

و بی ادعا و پیوسته

سهراب ما را دعوت به شنیدن می کند،

نه شنیدن صداها

بلکه شنیدن معنا

زبان شعر، ساده و روان شبیه محاوره

روزمره است اما پشت این سادگی

نگاهی عارفانه پنهان شده

او انسان را از قضاوت، از برتری طلبی

و عادت‌های کور جدا کرده است.

و به ديدني عمیق و دوباره دعوت می‌کند

ديدن درخت ، آب، کودک، ایمان

" صدای پای اب"

دعوتی ست به مهربانی

به شستن چشمها

به عمیق ديدن و نگریستن به جهان پیرامون

شعری که هنوز

در زمانهء ما ضرورت شنیده شدن دارد.

✍نويسنده: مژگان بیگلربیگی (بیگلری)